และแล้วขอบฟ้าก็เริ่มจะมืดมิด และแล้วชีวิตก็วนกลับไปดังเดิม
ยังคงเหน็บหนาวเดียวดายอยู่ลำพัง ยิ่งไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ยิ่งเลือนลาง
ยิ่งทรมาน

*ได้แต่เพ้อว่าเธอจะกลับคืนมา ยังภาวนาแม้รู้ว่ามันไม่มีจริง
มันไม่มีจริง มันไม่มีอะไรจะเหมือนเดิม
ได้แต่หวังโง่ๆลมๆแล้ง รอไปทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีจริง
มันไม่มีจริง แม้ว่าฉันจะทำยังไง แต่เธอคงไม่กลับมา

ใครกันจะย้อนเวลาแห่งชีวิต ใครกันจะคิดว่ามันจะเจ็บเจียนตาย
ก็เธอคือความหวังของคนที่สิ้นหวัง แต่ยิ่งหวังเท่าไหร่ยิ่งไม่มีทาง
เจ็บปวดเหลือเกิน

ชีวิตที่เหลือ แม้มันต้องเดินต่อไป
แต่ฉันไม่รู้จะเดินไปทางไหน เมื่อไม่มีใคร

ได้แต่เพ้อว่าเธอจะกลับคืนมา ยังภาวนาแม้รู้ว่ามันไม่มีจริง
มันไม่มีจริง มันไม่มีอะไรจะเหมือนเดิม
ได้แต่หวังโง่ๆอยู่ในหัวใจ รอไปทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีจริง
มันไม่มีจริง แม้ว่าฉันจะรอจนตาย เธอคงไม่กลับมา

ไม่มีวันกลับมา





T_T
มันเหลือเพียง น้ามตา...

เ พ้ อ อ ยุ ว่ า เ ท้ อ จ ะ ก ลั บ คื น ม า...

♥
 ♥
  ♥
    ♥
      ♥
กรวิชญ์ ทิพวรรณ ♥
 รอจนตายเท้อคงม่กลับมา
เเดงขาว รักเท้อจนวัลตาย ย